Dat de organisatoren de echte kerstgedachte hebben, blijkt wanneer op zeker moment een man zich bij de entree meldt die geen kaartje heeft. ,,Mag ik met jullie mee eten?”, vraagt hij. Zonder dralen krijgt hij een stoel toegewezen aan een van de tafels. ,,Ik kon die meneer niet wegsturen”, zegt Jolanda Beentjes van de organisatie. ,,We hadden trouwens ook nog plek, want een genodigde was niet op komen dagen.”
Wandelen Dat was bijna ook het geval geweest voor een andere 88-jarige deelnemer, die vooraf een aanbod om met iemand mee te rijden had afgeslagen. ’Ik ga lekker wandelen, ik ken de weg’, had de man gezegd. Dat bleek toch niet helemaal het geval, want over het paar honderd meter lange traject van huis naar de Wijcker Swaen deed de oude sportieveling uiteindelijk anderhalf uur. ,,Ik was een beetje de weg kwijt, kan gebeuren”, vertelt hij met een glimlach aan zijn disgenoten.
Smikkelen Zes mensen werken de hele avond in de keuken, terwijl vier vrijwilligers het eten en drinken serveren aan de tafels die over de hele vloer van de oude kerk verspreid zijn opgesteld. Aan een van de tafels zit deelnemer Puck Witte lekker te smikkelen. De 79-jarige dame heeft lol met haar buurvrouw, de 96-jarige Jopie Stoel.
Jopie heeft het hart op de tong, zo blijkt wanneer iemand van de organisatie verkleed als monnik zich met een glas wijn in de hand aan de tafel meldt. ,,Is het lekker allemaal, dames en heren?”, informeert de man. Mensen steken hun duim omhoog, maar Jopie haar wijsvinger: ,,Waarom heeft u de hele tijd een glas wijn in uw hand, meneer?”, vraagt ze. Er wordt gelachen aan de tafel. ,,Dat kun je toch niet zeggen”, stoot Puck haar buurvrouw aan. ,,Misschien hoort dat er wel bij als je monnik bent.” Jopie kijkt op: ,,Waarom niet? ,,Ik was gewoon even nieuwsgierig. Die man loopt al uren met een glas in zijn hand. En trouwens, als je 96 bent, mag je alles zeggen hoor.” Puck heeft het naar haar zin, zegt ze. ,,Ik vind het geweldig. Dit is een lichtpuntje in het leven van veel ouderen. Mensen zijn alleen, zijn weduwe of weduwnaar geworden en dan kun je hier even alles vergeten in soms lastige dagen. Als ik hier zo zit, geloof ik weer in de goedheid van de mens. Ik vind het hartverwarmend.” Haar 96-jarige disgenoot kan zich daar wel in vinden: ,,Van mij mogen ze dit vaker doen, ook als het geen kerst is.”
Kostuumafdeling Ook aan andere tafels zit de stemming er goed in. Omdat de organisatie iedereen lukraak heeft ingedeeld, zijn de meeste mensen aanvankelijk onbekend met elkaar. Aan de tafel waar Bert, Carli en Sylvia hebben plaatsgenomen, is dat snel voorbij. De 88-jarige Bert zit op zijn praatstoel en vertelt uitgebreid over zijn oude werk als hoofd van de kostuumafdeling van de Amsterdamse Opera. ,,Ik zei altijd: jullie kunnen van mij de klere krijgen.” Even later legt hij uit waar zijn achternaam Nuhaan vandaan komt: ,,Nuhaan betekende vroeger ’nieuwe haan’. Het kwam erop neer dat als de kippen geen of weinig eieren meer legden, er een nieuwe haan moest komen.” Hij pauzeert even: ,,Ja, mijn voorvader was wel een vrolijk baasje.” Sylvia knikt: ,,Dat ben jij zelf ook, volgens mij.”
Bert vertelt dat hij het eten heerlijk vindt. Maar hij wil nog wel even een kanttekening maken. ,,Ze zeggen dat dit voor eenzame mensen is. Maar dat ben ik niet hoor. Ik ben alleen, maar niet eenzaam. Eenzaamheid zit tussen je oren. Je moet jezelf gewoon bezig houden, vind ik. Ook als je al achterin de tachtig bent, zoals ik.” Lacht: ,,Ik heb net anderhalf uur gewandeld om hier te komen.”
